27 Temmuz 2016 Çarşamba

hayır henüz delirmedim.



Ne bir müzik ne bir film soranlar iyi olduğumu söylüyorlar hayatımdaki her şeyin mükemmel olduğunu söylüyorlar, çok şey söylüyorlar adımı söylüyorlar mesela bana seslenirken adımı kullanmak yetmiyor bi de sonuna hanım koyuyorlar sanki çok istiyormuşum gibi sanki sadece bu toplumun bir parası olduğum için konulan o isim benim için çok gerekliymiş gibi kendileri için koydukları o ismin benim için özel olduğunu söylüyorlar sonra akşam oluyor sonra sabah onlar bir şey diyorlar bir şeyler yapıyorlar beynim anlamdırmaya çalışıyor onların yaptıklarını bana söylenenleri   bu kolay değil topluma ayak uydurabilmek onlardan biri gibi olabilmek olabilmeye çalışmak beni anlamalarını çalışmak yerine  beni sorgulamalarına göz yummak  yoldan geçen birisine sarılmak kadar zor bütün bu olanlar  bir yandan telefonla konuşrken ayakkabı bağını bağlamak kadar zor 

Kuşlar uçarken ağaçlar dallarını rüzgarda sallarken bizim hayatı yaşadığımızı sanıyor olmamız zor olduğu kadar korkunç bu yaşam.

Korkunç olduğu kadar kötü insanın yanında nefes alabileceği kişilerin olmaması ve capslock tuşunu açık unutmak gibi bazen yaşanan tekrarlar arayış aynı sonuç aynı yalnızlık nefes bir adım ötede ise ulaşmak niye zor nefessiz ölmek gerekirken gelen bu oksijen size sunulan cehennemin bir oyunu mu 
o kadar uzak ki insanlar kendilerinden ve o kadar meşguller ki birbirleriyle o ne dedi bu neden böyle  yaptı benim adımı şöyle söyle adımın önüne şu unvan sonuna bu , yaşıma artı bir sonrası kalabalık ve yalnızlık ama tek başına olmayan korkunçluk içinde yok olan anlamsızlaşan yaşamın bir parçası aslında bütün olan biten tek bir nefes insanı yaşama bağlayan sonrası ölüm ve sessizlik . 




hayır henüz delirmedim.


(Travis - Indefinitely)

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...